Της πέτρας και του μάρμαρου…

Επειδή η ζωή επιμένει να μιμείται την τέχνη, το ‘φερε έτσι, να τον λένε Πέτρο. Μαρμαρινό. Και να δουλεύει την πέτρα. Και το μάρμαρο. Προπαντός, το μάρμαρο.

Η οικογένειά του μαρμαρογλύπτες, πάππου προ πάππου. Το μήλο κάτω από τη μηλιά; Περίπου. Γιατί στην Τήνο, η ρήση αποκτά άλλη διάσταση. Φαινόμενο μοναδικό στον κόσμο, μια μικρή γωνιά να γίνεται «εστία πλαστικής τέχνης» και να συγκεντρώνει όλο το σύγχρονο ταλέντο μιας χώρας στη γλυπτική: Φιλιππότης, Βιτάλης, Σώχος και πέρα και πάνω από όλους ο θρύλος του Γιαννούλη Χαλεπά.

Στο μαρμαρένιο χωριό της Τήνου, τον Πύργο, ο Πέτρος Μαρμαρινός συνεχίζει μια παράδοση αδιάκοπη. Με το άγγιγμα της σμίλης του βγάζει από το μάρμαρο ολόλευκα περιστέρια, αρχαϊκές φιγούρες αλλά και χρηστικά αντικείμενα με δροσερά θέματα από τη φύση. Με ένα κλαδί ελιάς, ένα αμπελόφυλλο, δυο ζουμερά φρούτα ή ένα δελφίνι, συνθέσεις με θαλασσινά, καθρέφτες, τραπέζια και πιάτα γίνονται έργα τέχνης, που κάνουν την καθημερινότητά μας διάφανη, πιο φωτεινή. Πολύχρωμη. Πολύτιμη.

Αυτό είναι και το όνειρο του Πέτρου. Να γίνει η τέχνη κομμάτι της μέρας μας.

Αυτή είναι η δουλειά του. Να γεφυρώνει την τέχνη με τη ζωή.

Με την αγάπη του μάρμαρου. Και της πέτρας.